Edebiyat Şiir

Diken

Bugün ilk kez unuttum seni.

İnsan denen şeyi ayıplamamızın zamanı gelmedi mi?

Söz ama sadece birkaç saniye çıktın aklımdan.

Söz daha fazlasına izin vermeyeceğim inan.

Zaruriydi kendi tarihimin resimli kitabı

Bunu unut, şunu yüreğinde tut dinlemiyordu zihin; yok muydu şu işin bir adabı

Sanki tutunmaktı anıya, onu insanın ruhundan kaçıran

Sen nasıl da kötü bir devasın derdime, zaman!

Ben senden kaçıyordum derdim, ruhumun içinde beni kovalayan sendin

Hayır, daha sana bakmaya niyet edemeyen benden gitmedin, gidemezsin.

Biliyorum bu korku için erken

Hala vakit varken

Elimdeki diken

İmkân!

Yazar hakkında

Rumeysa Kaya

Rumeysa Kaya

İyi insanlar unutmasaydı bilimi!
Başımdadır şairlerin kelimesizliğinden vahimi
Sesimden çok azaltamayınca gülümsememi
Umudu haykırmak zorundadır, fizikçinin kalemi.

Yorum yaz