Şiir

Taşıyamadıklarımız

Bir soğuk rüzgâr alıp götürebilecekti sanki, düşünmeye gücümün yetmediklerini

Fotoğraf karelerinde saklanamayan o matemi ve kilometrelerce yol arşınlayabilmiş o karanfili

Şehirlerce arşınlanabiliyordu da bir karanfil, neden o hüzün bu yürekle gidemiyordu iki adımı,

Zaman bizi yarı yolda bırakacaktı tamam lakin hüzün olsun köstekli saatimizde taşınamaz mıydı?

Hangi aklın inadıydı unutmayı imkân saymak ve hangi umuda sığardı sesini unuttuklarımız

Saklamaksa insanlığın şu yüzyıldaki umuru, saklayamadıklarımız değil miydi oysa en çok ihtiyaç duyduklarımız

Nedendir başaramadığımıza ısrarımızın önünde, göz göre göre, gözden kaçırdıklarımız

İnsan niye unutmaya kızıyordu, bu dünyada neyimiz varsa hepsi listelenmez miydi zihnimizde: Unutacaklarımız!

Kelimeler yetmezdi tamam, yüreğe de ne oluyordu!

Şiirdir hikayedir kaydetmeye niyetliyken, o yüz ne güzel kayboluyordu!

Bir keresinde gördüğü sayıyı unutmamak adına anlam yüklenmekten taşan o zihin, bu şimdi oldu mu?

Bizzat kalbimin bir parçasını silersen, unutmak ismiyle, sanki her şeye yüklenen anlam ona kalmamış gibi

Yaptığın yanına, daha doğrusu yanımıza, kalmasın olur mu?

Kızgın olmakta haklı değildik bizi korumaya çalışan zihnimize

Canımız yanarken unutmaksa elimizde

Kaçmak var ve mümkünse

Duygulardan kaçmaktan da artık ne hayır gelirse!

İnsan en çok dünkü kendini özler, dün elinden gitmemiş olan kendini

Dünü yaşatabilmek hayali kuvvetli her dimağa mümkündür, sahi

Ama gerçek denen illet bilmez çalar kapıyı sinsi sinsi

Oysa insan niyet etse, aklı göğe uzatır ve inadı etti mi

İllaki bir yol bulur da kalır mavi

Bulur, bulur değil mi!

 

 

 

 

Yazar hakkında

Rumeysa Kaya

Yorum yaz