Editörün Seçtikleri Şiir

Seni İçimde Öldürdüğüm Gün

Seni içimde öldürdüğüm gün, güneş siyaha büründü

Ve açmadı güller bir daha, bübüller sonsuza kadar sustu

Lal oldu ağzım, dilim gören gözlerim kör oldu

Gül yüzüm soldu birden, sinemde yaralar açıldı

Ve umutlar tükendi bir bir, artık hayaller de dün oldu

Geri gelmeyecek günlere, hasret kaldı gözlerim

Kor gözlerin alev misali yandı, tutuştu kalbimin en derininde

Seni içimde öldürdüğüm gün

Beyaz, sarı, mavi renkler griye döndü bir bir

Gökyüzü sitem etti, bulutun mavisine

Kuşun kanadındaki özgürlüğe ve aşka!

Seni içimde öldürdüğüm gün

Yaşamak anlamını yitirdi her gün

Hatıralar bir sis gibi dağıldı aklımdan

Bir evcilik oyununun yıkılışı gibi

Eşyalar, anılar yer değiştirdi bir bir

Seni içimde öldürdüğüm gün

Bu şehrin kuru kalabalığından ve insan yığınından

Uzaklaştı gözlerimdeki hayat neşesi

Cadde, sokak, mahalledeki çocuk sesleri

Bir acı sessizliğe büründü bütün gün

Seni içimde öldürdüğüm gün

Yaşamın tüm acılarını gönlüme gömerek

Bu şehirden yavaş yavaş ayrıldım

Aydınlık, güzel günler bir umut olur diye

Usul usul adımlarla yol aldım geleceğe.

Yazar hakkında

duru kurugül

duru kurugül

Yorum yaz