Şiir

Sahildeki Cam Kırıkları

Cam kırıklarıyla dolu bir deniz kenarı

Yalınayak bir insan ve gözleri bağlı

Dalga sesini kalabalıktan duyabilse, ayaklarındaki yaralara rağmen koşabilse, çünkü canı yanarken insan:

Kaçmalı.

Sağına bassa acı, solunda zaten bitmeyen bir sızı

Korkması mı acı, yoksa acı mı onun naif cesaretinden korkmalı?

Tekrarlanan adımların hikayesi bu, o yaralar bu hikâyenin kahramanı…

Gözler bakmadığında onu göremezken de ona bakabileni istiyor insanın canı

Tekrar!

Tekrar!

Tekrar!

Bu neyin ısrarı? (-Yaşamanın)

İnsan gözleri bağlı olduğunda görmüyor mu ne kadar canının yandığını

Niye hayat koşuşturmacasına mesaili alıyorlar ki yalınayak kalanı?

 

Cam kırıklarıyla dolu bir deniz kenarı

Yalınayak bir insan ve gözleri bağlı

Denizin yaralarına kadar ulaşan dalgaları

Ve her yara göze vurur, kolayca ıslanır göz bağı

‘Yorgunum’ diye bağırsa dünyaya, ‘canım yanınca da yanmasın diye korkunca da yorgunum’, birileri o sahilin kalabalığında onu duyar mı?

Canının o istediği uyansa, bir kerecik duymayanlara bağırsa, ah be, olmadı mı?

Mektubunu eksik etmese gönlünün, ayaklarındaki kesikler ve gözlerindeki yarı kuru göz bağıyla hatta elleriyle güzelce toplasa kalmasa yerdekilerin zararı

Gözler kapalı, karanlık da kalabalık da acıyı duyurmaya engel, peki ayakların ve kelimelerin taşıyamadığı o acı

Onun da mı gözleri bağlı?

 

Cam kırıklarıyla dolu bir deniz kenarı

Yalınayak bir insan ve gözler bağlı…

 

Yazar hakkında

Rumeysa Kaya

Yorum yaz