Şiir

ONUN ADI:KALP!

Ey vuslatım!Seni aklımdan geçirdiğim anım,

Zamanım,dakikalarım yok oluyor birer birer.

Zaman denen ufuk çizgisi,seni anlatmama yetmiyor.

Senin yanımdayken bu kalbin nasıl ölüp ölüp dirildiğini,

Gönül penceremdeki kuşlara anlatıyorum.

Belki seninle fazla olamadık;ama,eksikte olmadık.

O yüzden bırakalım da anılarımız anlatsın bizi,doğamayacak olan çocuklarımıza.

İçin için ağlamak için,göklerde sevda kalmasın.

Ey en güzel hayalim!Düşecekmiş gibi olduğum her ân;

Senin bana sunduğun o sevgi dolu kucağında,

Yüreğim dalga dalga can buluyor.

Ey burnumun ucundaki,buruk,kırık aşkım!

Dayanmayacak,dayanmadı,dayan mıyor şu kalbim!

Hiç beklemediğim senin serçe misali,aşkın;

Bir gün beni gerçekten bulabileceğini,

Daha sonra hiç yaşamadan sonlanacağını.

Gözlerimdeki küçük sandığımda biriktirdiğim yaralarım,

Ebediyen beni yok eden,

Kalb’imdi.

Yazar hakkında

Mühteber Yılmazsoy

Mühteber Yılmazsoy

Yorum yaz

1 yorum