Şiir

Gezgin

Bir balbal değil adımlarımız, gölgeli ve renkli

izler taşımakta anlımız. Ama korkak ama şehvetli

ne kahramanız ne âşık ne de masallardan arta kalan. Adına mesneviler yazılırken

aldatır süsleriyle kendini İnsan. Vebali boynunda taşıyan

yorgun yük treni gibi.

 

Ve boya kalemleriyle süslediğimiz

gövdemiz bir ikindi gölgesi kadar silik izler taşımakta. Mumyası dökülmüş

bir asrın seyyahlarıyız. Çıngıraklı

çeliklerden küheylanlarımız, rahvan göz bebeklerimize

çekilmiş otobanlar, adımıza ganyan oynanmakta

Ve biz sevinmekteyiz önde oluşumuza.

 

Kehanet değil Kassandra’nın makyajı,

Truva’nın trajedisi.

Elinde kim tutmuşsa Anka-i muğribi

Anka-i maşrık kimin gözünden okunmuşsa

Nostradamus onun cebinde taşınır.

Ve yıldızları olmayan şehirlerde

her gezgin kendi yolun sürer.

 

Yaşama arzumuza karışan egzoz dumanı yoklar

kirli bir el yordamı ciğerimizi.

Anne tütsüsü değil: karbon monoksit.

Ben yarı kaçkın yarı halveti zamanlardan gelen bir mezar taşıyım.

Toynaklarından  beslenirken zaman

Mermerin soğuk benzinden

Allah’a sığınırım.

Yazar hakkında

Abdulkadir Avcı

Yorum yaz