Şiir

ÇÜNKÜ;ÇOK KIRDILAR.

Öyle bir ağır çekimin içindeyim ki,

Tanıklık edilmekle kalınmaz;

Adeta yüzerek öğrenirsin,bu duyguyu.

Ben,her zerresi kor olan kasvetli gözlerine tutuldum.

Hem de geri dönüşü olmayan illet gibi.

Hıçkırığım,rimelimle birlikte gözyaşlarımı alıp;

Dolu misali geceye eşlik ediyor.

Tıpkı gecelerin süpürdüğü,yaprak hışırtısı gibi.

Güneşte hain çıktı,tüm samimiyetiyle.

Çünkü yeryüzündeki evine saklanarak.

Nefesimi çalıyor benden,ölüme terk edilen bir yavru bebek gibi.

Ruhum gökyüzüne aklına her estikçe yükseliyor.

Kartal misali süzülerek seni arıyor.

Nafile ki,boş bir hayal dolusu salıncağı salladığını bilmiyor.

Acıyı hem bana hem kendisine çektirmeye devam ediyor,sızlata sızlata.

O yüzden senden uzak duran tüm zamanları yırtmak istiyorum.

Bazen de sahiplenmek istemiyorum seni.

Alışveriş yapıyorum,paralar saçıyorum,benim olan sesini unutmak için.

Oysa labirent gibi tekrar başa sarıyor,dudaklarına mühürleniyorum.

Kırık,dökük,köz olan aşk gemimdeki savaşım:

Gündüzün karmaşık zümrütüne hançer saplamaktan farksızdı.

Hoşça kal,benim hiçbir şeye sığmayan hissim!

Yaşlı yastığım ile kendimi bulutlar ülkesine haps ettim:

Düşlerimi,sendeki büyümü ve de gelgitlerimi alarak.

Gittim,bir daha sevmemek üzere.

Çünkü,çok kırdılar.

 

Yazar hakkında

Mühteber Yılmazsoy

Mühteber Yılmazsoy

Yorum yaz

1 yorum