Şiir

Biz Hiçiz

Üç beş zoraki kibar söz,

Kızarmasına imkan vermeyecek kadar ağlanmış iki göz,

Yılların alışkanlığı bu hep, hissettiklerini paylaşacak kadar güvenmediğin insanlık ve insanlığın seninle paylaşmadığı öz…

Bu kalp denen şey mantığa uymaz.

Akıl, kararlar vermeye mahkum, lakin gönül bazen bu işe yaramaz.

Bardağı taşıran hareketlere olan öfkemiz,

Al bu öfkeyi, yalvarırım götür benden deniz!

Ne garip bu yürek, öfkeyi gözlerindeki yaşa götürür, aciz!

İki söze öfke yükle desen yüreğinin gücü kalır yalnız,

Tam olarak dikilsek uçurumun kenarında hissiz,

Bizi iten mi suçludur yoksa kendimizi uçuruma el üstünde taşıyan biz?

Derman hemencecik bitecekse orada, denmesin o sahip olduklarıma; diz,

Eğer bardak taştıysa, hem de gözlerimden, kaldıysa yanaklarımda iz,

Ve ben de taşan bardağımı toplasın diye yardım bekliyorsam, sevdiklerimden…

Ben de kendim de,

BİZ,

HİÇİZ!

 

Yazar hakkında

Rumeysa Kaya

Yorum yaz