Şiir

BEN SENİ UZAKTAN SEVMEK İÇİN SEVMEDİM.

Ben seni uzaktan sevmek için sevmedim.

Öyle uzaktan,öyle yakından,öyle olmadan…

Sesini duymadan,boşluğa bakar gibi baktığım gözlerine yanmadan;

Hafif esen rüzgarın,bozduğu saçların;

Kara toprağa yatak,gökyüzüne yorgan;

Yüzüne düşen ak,boğazındaki ıslaklık;

Yürüdüğün kaldırım,içtiğin bardaktaki izin,masandaki şeker;

Bağladığın bağcık,

Ha,arkadaşına attığın omuz;

Belki yaşamak isterken,yüreğe dokunan;ama,dudaktan dökülmeyen türkü olmak;

Çoğu zamanda Sultan Ahmet’teki duam;

Seni sardıkları kefen,koydukları taput,attıkları toprak;

Ardından gündüz karanlığında akan, birkaç damla yaş;

Ölüme hasretle sarılan küçük bir çocuk;

Anılarını süpüren bir hademe;

Hayata,ıslık çalarak eşlik etmek;

Hayal kırıklığı ile kanatıp çizdiğin tırnak;

Birkaç renkli satırdan oluşan yanık mektup;

Yutkunamadığın zaman,sırtına vurmaya kıyamayıp sıvazlayan anne;

Şimdiki zamanın,gelecekteki çocuğun,geçmişteki çocukluğun;

Ve de ellerine doğan şafak;

Ömrü,seni düşledikçe uzayan kelebek;

Tüm bunları olmak,sende yaşamak için sevdim.

İki ayrı kalp,bir olsun diye sevdim.

Vesselam,ben seni”UZAKTAN SEVMEK İÇİN SEVMEDİM!!!”

Yazar hakkında

Mühteber Yılmazsoy

Mühteber Yılmazsoy

Yorum yaz