Şiir

Ben Öğretmenim

ben öğretmenim

orta asya’dan at sırtında gelip viyana’ya dayandım

dağları, denizleri aştım; yıldızlarla konuştum

mısralar söyledim, türküler, söylevler, hikâyeler

daha söylenmemiş sözlerim

ufka çizilmemiş hayallerim var

 

asım’lar, haluk’lar; kemal’ler, recep’ler

aynı sıranın sırdaşı, aynı parmağın sahibidir bende

ben öğretmenim

 

her çocuğun özlemi benim, gülüşü ben

yoksulluğu benim, şefkati ben

anasına duyduğu sevgi, babasına duyduğu saygıyım

utangaçlıklarıyım onların, deli dolu çağları

ilk acılarıyım bazen, söyleyemediği sırları

ben öğretmenim

 

on binlere seslenen siyasetçinin heyecanı,

akşam beş çayına misafir ağırlayan teyzenin telaşıyım

ekmeğini kazanan şoförün dikiz aynasındaki fotoğrafı

sabahları gözlerinden öpüp okula gönderilen yavrunun beslenme çantası

soruya doğru cevap vermek için ayağa fırlayan öğrencinin parmağıyım

ben öğretmenim

 

hep benim çocuğum yaramazı olur sınıfın

sınıftaki çocuklarımdan sıra gelmez yavruma

baba olamam çoğu zaman, evde anne

oğlum bensiz büyür, evim eksik

ödevler okurum, ev ziyaretleri

geziler düzenlerim kültür-sanat

oğlum olmaz yanımda bir de eşim

gülüşlerim örtüsü olur hüznümün

ben öğretmenim

 

aramam başka bir şey

bir masa, sıra ve çiçek

hani şu -dünyanın bütün çiçeklerinden-

varsın olmasın çok param bir de evim

umutlarım var benim

ışıldasın çift çift gözler karşımda

nesilleri yüklenirim omuzlarımla

doktor olurum, avukat, mühendis, ev hanımı

ben öğretmenim

Yazar hakkında

Mehmet İnan

Mehmet İnan

Yorum yaz