Edebiyat Şiir

AHVAL

Bir geç kalmışlıktı zihnimi kavuran,
Yüreğim niye tanımlayamıyordu içindekilerin adını: Unutulan
Zamandı şu insanların derde deva olacak diye tutturdukları, zaman!
Duymayız ki ihtiyaç düzelmeye, yeterince alsak şundan
Ya bitecekse ömür beklerken, ya yetmeyecekse iyileşmeye imkan
Beklemek mi kıymetli olur o vakit yoksa kaçmak mı durmadan
Sırf istiyor diye yüreğim koşarken kaçarken ondan bundan
Ya tam başarıp bu işi kaçarsam dünyadan
Bir an bile yaşamadan.
Olmaz mıydı bana bahşedilen şu vakit viran?
Gücüm yetmeyince mi kalırdım yoksa gücüm yetmediğinde yine de taşırken hüsran,
İçimden bu denli korkarken, gücüm yetmediyi bileyim nereden,
Bakmadan yüreğime verdiğim bu cevap, sayılmaz mıydı yalan,
Kendimden şüphe etmek nihai mesleğimken, durur muydum, düşünür müydüm kendime güvenmeyi bir an?
Bari canının yanışına güven, mübarek insan!
Tutturmuştu içim, bitmeyen hüzne adayacağım kendimi
Hüzne son vermekten de korkmalı mı insanın yüreği
Ne devam edebiliyorken, ne tamam diyebiliyorken nasıl alıkoyarız kendimizi
Alsak götürsek başka diyara zihnimizi
Zihnimiz yaralı kendini bırakmazdı ki geri.
Üç beş bir şeyleri geride unutsaydı bari
Her şehirde bıraksaydık hüzünden, azar azar, sanki kendimiz onun bir parçası değilmiş gibi
Var mıydı yeterince şehir, merhale merhale bırakmaya hislerimi
Ya da yıllardır içimde diye mi kalmadı ruhumun mecali
İnsan dediğin kendi içinde olsun bir yere varır.
Taşımaya gücüm yetmeyen hüznü bıraksam, içimde kalır.
İnsan mutluluğu alır, alır, alır…
Yarasını örtecek mutluluk sığmazsa içine, elinden daha ne gelir!

Yazar hakkında

Rumeysa Kaya

Yorum yaz