Edebiyat Şiir

Ahval-3

Titreyen ellerine kalmıştı ipi uçurtmanın,

Hem uçmayı dile hem rüzgara yaklaşmaktan sakın!

Düşmekte dahi aranması güvenli olanın

Kibritle uzaktan yaktığın, kendi yangının.

Adını anmadan ruhumu yorgunlaştıranın,

Tarihim diye tanımladığım şeydeki ziyanın,

Böylesine pür-i pak mı kalmaya niyetli alın?

Öfkeyse öfke olsun isyanım!

Yorgunluğu sırtımda taşımamak tek inadım

Taşırım yorulurum, sonra yorulduğumu da taşırım.

Bir denizden öteye bırakmalı, bende kalmamalı bu kendime zararım.

Bir vedaya bu denli acımalı mı canım?

Ben terk edecekken kendimi, beni terk etti duygularım

Bundan sonra benim namım:

Yorgunluğa yorgun kalanım.

Umudum elimde bir avuç,

Bu topraklara gidip umut eksem, işlerim hakikatli bir suç…

Mademki niyetliyim şu karalanmış defterime tarih yazmaya

Benim yaşadığıma da huzur denmesi güç.

Yazar hakkında

Rumeysa Kaya

Rumeysa Kaya

İyi insanlar unutmasaydı bilimi!
Başımdadır şairlerin kelimesizliğinden vahimi
Sesimden çok azaltamayınca gülümsememi
Umudu haykırmak zorundadır, fizikçinin kalemi.

Yorum yaz