Deneme Edebiyat

Anısı Olan Her Şeyin Acısı Da Kalırmış

Hafızamı yitirmiş gibiyim şimdi.Ne anılarım ne de acılarım kaldı.Elimdeki dört yapraklı yonca da kayboldu.En derin uykularda, rüyalarım olurdu.Bazen sevinçle bazen korkuyla uyanırdım.Şimdi o rüyalardan eser kalmadı.Yaş aldıkça anılar da yavaş yavaş insanın belleğinden silinirmiş.Bu yollarda yürüdüm,bu bankta oturdum,şu çay bahçesinde çay içtim.Ben en çok neyi sever,neyi özler,neyi isterdim.Şimdi o yılları da unuttum sanki!Hiç
yaşanmamış boş çerçevede yıllarım kaldı.

Anısı olan her şeyin acısı da kalırmış.Bir bakıma anılarımdan,acılarımdan,özlemlerimden kurtuldum.Arındım yavaş yavaş…Bu öyle bir ızdırap ki insanın beyni zonklarmış düşündükçe.Şimdi bir çocuk gibiyim kaygısız,dertsiz,tasasız…Yoksa insan geçmişte yaşarmış sürekli.Her bir eşyadan,mekandan,nesneden medet umarmış.

Yaşadıklarımız ve unuttuklarımız… Hafızamın bir kenarında devamlı saklı bir boşluktur şimdi .Bu boşlukta ne acılar,ne sızılar gizlidir.Bilinmez!Bilinmez bir diyardayım.Yolu bulamadığım ,bulup da gidemediğim .Yolun sonundaki ışığı gördüğüm halde bir türlü ulaşamadığım.Elimizde ve dilimizde kalanlar,son sözcüklerimiz,hüzünlerimiz,içimizde biriktirdiklerimiz!

Şimdi bir anı kaldı,yerini ne senin ne de benim doldurabildiğim.Mor salkımlı sokaklar yalnızlığa mahkum!Bir kuş sesine,bir insan sesine hasret!Arkasına dönüp bakmadan kaçan yaramaz çocuklar gibiydik .Yüzümüzde bir hüzün,kırgın bir gülümseyiş!Uyandır beni bu uykulardan.Bu düş denizinden,bu zorluklardan,bu yokluklardan.Havanın iyi olduğuna bakma!Buralara bahar gelmedi daha.Gelecek gibi de değil!Gelecek güzel günleri,hayalleri hep beraber bekleyelim. Bayram gününe ,arefe gününden sevinen sevinen çocuklar gibi.Bayramlık pabuçlarını yastık altında saklayan çocuklar gibi.Neşe ve sevinç çığlıklarını,bir bayram şekerinde aradığımız günler!

Şimdi bir boşluktayım.Her şey yer değiştirdi zihnimde.Bir bakıma yitirdim anıları,acıları,dünleri…Gökyüzünün mavi derinliğinde uzakları seyrediyorum.Yorulmuyorum artık eskisi gibi.Zaman akıp gidiyor bir su gibi.Ben de zamanın içinde anı yaşayarak yol alıyorum.Zaman öldürmek benimkisi.Hymn of Death filminin son karesindeki sözler geliyor aklıma:”Gerçekten yaşıyor musun? Hayır,gerçekten yaşamak için ölümü arzuluyorum.”

Mevsimler değişiyor sürekli.Kuruyan sarı yapraklar dalından düşüyor,baharda yeniden filiz vererek çiçek açıyor.Beyaz ve pembe çiçekler.Yaşlanan ben oluyorum.Her şey aynı,bir ben mi değiştim diyorum kendi kendime.Yüzümdeki çizgiler artıyor giderek.Umut,ellerimde bir yarım düş olarak kalıyor.

Yazar hakkında

duru kurugül

duru kurugül

Yorum yaz